Suggesties van de handhaver
Het zal u wellicht niet ontgaan zijn; het permanent wonen in recreatieverblijven staat volop in de belangstelling. Bij veel betrokkenen is onduidelijkheid ontstaan over de regelgeving en het beleid dat geldt ten aanzien van de permanente bewoning van recreatieverblijven. Voormalig Minister Dekker van het ministerie van VROM had de gemeenten de opdracht gegeven om voor 31 december 2004 aan alle betrokkenen duidelijkheid te geven over het gemeentelijk beleid ten aanzien van het permanent wonen in recreatieverblijven. Als betrokkenen worden aangemerkt de bewoners van ‘verspreide’ recreatiewoningen en alle (mogelijke) bewoners van voorkomende recreatieverblijven op campings en kampeerterreinen.
Recreatie is de behoefte van mensen om zich van tijd tot tijd te kunnen ontspannen. Campings en recreatiebungalowterreinen beogen te voorzien in de behoefte van mensen die gedurende meerdere dagen vanuit een tijdelijke verblijfplaats een omgeving willen verkennen of die van tijd tot tijd in een hun bekende omgeving willen verblijven. Het permanent bewonen van recreatieverblijven zoals (uitgebouwde) caravans belemmeren de recht geaarde recreant in hun vakantiebeleving. Het blijkt uit de praktijk dat permanente bewoners van een camping meer rechten zich toe-eigenen dan de recreant. De bewoner wil graag op tijd gaan slapen, maar de recreant heeft een klein, maar beschaaft feestje, waardoor de bewoner niet kan slapen. Hierdoor ontstaan spanningen waardoor er een grotere druk wordt gelegd op de eigenaar van de camping alsook relatief veel inzet van de politie. Door deze ongein gaat mensen weer klagen over elkaar waardoor spanningen nog verder oplopen. Kortom het blijft vaak niet alleen bij dat ene incident.
Een ander fenomeen is dat bij campings, die geen goed toezicht kennen, alsook permanent wonen toelaten of in ieder geval niet afdoende tegengaan, er meerdere vage figuren zich gaan vestigen. Met vage figuren bedoel ik dak-en thuisloze, (kleine) criminelen, verslaafde en asociale personen. Deze zetten een nog grotere druk op de rechtgeaarde recreant, aangezien de meeste van deze mensen toch niets te verliezen hebben, waardoor ze makkelijker intimideren. Nu ben ik geen geleerde in de mensenkunde of een psycholoog. Ik wil ook niet over deze mensen mijn menig uiten, maar het zijn wel situaties die je in de praktijk tegenkomt. Het feit dat mensen uit de onderste laag van de samenleving zich daar vestigen heeft vaak ook een oorzaak. Zo zijn er de scheidingsgevallen, mensen die uit huis gezet zijn en de verslaafde. Het is vaak zeer goedkoop om op de camping te verblijven, plus de weg van de minste weerstand. Ga maar na; hoe makkelijk is het niet om voor een aantal maanden een caravan te huren, voor weinig.
Permanent wonen in de caravan heeft ook nog een ander aspect. Via de Nederlandse wetgeving leggen wij de lat heel hoog voor nieuwbouw. Er moet worden voldaan worden aan energieprestatie normen, constructieveiligheidseisen, loopafstanden en hoogtes van verblijfsruimten enz. Hoe kunnen we het dan verkopen dat er in uitzonderlijke situaties hiervan afgeweken kan worden, tenminste van het niveau bestaande bouw? Het blijft een feit dat een aantal juristen, tenminste degene die de PGB moeten afhandelen hier vaak niet voldoende of helemaal niet van op de hoogte is. Men gaat vaak voorbij aan het gegeven dat het toetsings kader van bouwtechnische voorzieningen ook in het rijtje thuis hoort. Vaak wordt alleen de ontvankelijkheid toets gedaan, maar geen bouwtechnische controle. Ook de bouwkundige keuring van de ingediende tekeningen ontbreekt vaak. Men kan op tekening de mooiste paleizen tekenen, maar is dat ook zo in het echt? Kortom de PGB aanvraag afhandeling is bij veel gemeentes een wassen neus, terwijl dit toch een complex verhaal is. een ander aspect is wat gebeurd er met de mensen die willens en wetens geen PGB aanvragen. Alleen inschrijving in het GBA is niet voldoende om te kunnen stellen dat men hier permanent woont. Daar zal dus de buitencontrole voor moeten plaatsvinden met zeer frequente rapportage’s.
Om het hiervoor geschetste beeld te voorkomen, met name het permanent wonen en degene die dit doen, voornamelijk op campings, of te doen opheffen dient men nauwgezet te werk te gaan om permanente bewoning van recreatieobjecten te bestrijden. De houding zou moeten zijn; wij willen dit niet.
Wat staat de gemeente dan ter beschikking als handhavingsinstrumenten? Aller eerst een degelijke buitencontrole. Als blijkt dat met grote regelmaat een ambtenaar verschijnt op de camping gaan mensen vanzelf vragen stellen. Als deze vragen worden beantwoord met; men mag en kan niet wonen op de camping dan gaat er op een geven moment een gevoel komen bij deze mensen van big brother is watching you. In een aantal gevallen kiezen mensen dan eieren voor hun geld en vertrekken van de camping.
Een tweede instrument is het bouwen op de camping. Een aanbouw aan de caravan is niet toegestaan. Dit is bouwvergunningsplichtig. Overtreders kunnen hierop worden aangeschreven, want vaak zijn dit soort bouwwerken niet ouder dan tien jaar. Hierbij mag geen onderscheidt worden gemaakt tussen recreanten en permanente bewoners, anders krijg men rechtsongelijkheid. Als de aanbouwen gesloopt zijn, ik ga er vanuit dat men echt tot sloop overgaat, dan wens ik de permanente bewoner een prettige wedstrijd om te blijven wonen in de caravan. Een bijkomend voordeel is dat als er alleen caravans op de camping staan, dat de eigenaar/ beheerder vaak ook beter meewerkt, want zijn voordeel ligt in het feit dat als een caravan wordt verkocht en de camping eigenaar wil het perceel niet verhuren aan de koper van de caravan, dan kan de koper de caravan oppakken en meenemen. Caravans welke zijn uitgebouwd zijn plaatsgebonden waardoor deze niet meer simpel kan worden verwijderd. Als de uitgebouwde caravan halverwege het seizoen wordt verkocht, kan een ongewenste huurder dit object betrekken en probeer dan maar eens deze van het terrein te verwijderen.
Nog een handhavingsinstrument is de controle op de kampeer exploitatie vergunning. De meeste gemeentes hebben zo’n vergunning stelsel. Via de bijbehorende voorwaarde kan de vergunninghouder worden aangesproken over het reilen en zeilen op de camping. Vaak blijkt op camping waar wordt gewoond dat het beheer van de camping slecht te noemen is. Veel meer dan het ophouden van de hand voor het ontvangen van huurpenningen gebeurd vaak niet. Onderdelen van de kampeerexploitatie vergunning zijn het bijhouden van een nachtregister en het tegengaan van permanente bewoning. Onder dreiging van een last onder dwangsom of het sluiten van de toko kan ook goede successen worden geboekt.
Kortom; duidelijk laten blijken dat de overheid aanwezig is. Zeggen wat je gaat doen, maar dan ook uitvoeren. Wordt er niet tot uitvoering overgegaan, (meestal omdat dat geld kost) dan wordt de spreekwoordelijke boot gemist. Vergeet hierbij niet dat de ambtelijke kosten in de toekomst torenhoog word en het probleem ook wordt vergroot. Want als het praatje gaat dat een gemeente niets doet aan handhavinguitvoering dan weten de mensen dit bijna direct en dan is de beer los.
Uw Reactie?
U kunt ons uw mening of reactie laten weten via het onderstaande formulier.
Wij zullen de reactie controleren en eventueel bij het bericht plaatsten.